Decyzje menedżerów kształtują nie tylko wyniki firm, lecz także jakość życia pracowników, kulturę organizacyjną oraz zdolność organizacji do rozwoju. Paradoks polega na tym, że mimo tak ogromnej odpowiedzialności zarządzanie wciąż pozostaje jedną z najmniej sformalizowanych i najsłabiej ustandaryzowanych profesji.

Każda organizacja, niezależnie od wielkości czy branży, potrzebuje klarownego planu działania, aby przetrwać i rozwijać się w dynamicznym otoczeniu biznesowym. Tym planem jest i powinna być strategia, centralna oś, wokół której skupiają się wszystkie działania firmy. Stanowi ona ogólny program definiowania i realizacji celów. W dłuższej perspektywie to właśnie strategia decyduje o powodzeniu lub porażce przedsiębiorstwa.

Wielu liderów organizacji przyznaje, że większość czasu spędzają na bieżącym rozwiązywaniu problemów – tzw. „gaszeniu pożarów” – zamiast na realizacji długofalowej strategii. Paradoks polega na tym, że niemal każdy menedżer deklaruje, iż myślenie strategiczne jest kluczowe dla sukcesu firmy, a jednak w praktyce brakuje na nie czasu.

Praktyka pokazuje, że podstawowe funkcje zarządzania – takie jak planowanie, organizowanie, kierowanie czy kontrola – nie straciły na znaczeniu. Wręcz przeciwnie, są one szkieletem skutecznego zarządzania, na którym można budować nowatorskie podejścia.

Planowanie, wdrażanie i aktualizacja strategii to jedno z największych wyzwań, przed jakimi stają współczesne organizacje.

Każda strategia, bez względu na to jak dobra powinna być regularnie weryfikowana (modelowo - raz w roku).

Zgodnie z wynikami sondażu Deloitte - 80% pracowników deklaruje, że nie lubi swojej pracy, a praca to jedna z czynności najbardziej...