Najważniejsza refleksja po konwersatorium jest taka, iż najbardziej pożądanymi kompetencjami nie są już wiedza specjalistyczna ani znajomość procedur, ale myślenie analityczne, rozwiązywanie problemów, podejmowanie decyzji, adaptacyjność i zdolność uczenia się.

Najważniejsza refleksja po konwersatorium jest taka, że nowe modele przywództwa nie są modą ani miękkim dodatkiem do „prawdziwego zarządzania”. Są odpowiedzią na realną zmianę warunków działania organizacji. Hierarchia wciąż bywa potrzebna, lecz jako narzędzie do porządkowania odpowiedzialności i bezpieczeństwa, a nie jako jedyna filozofia działania. W świecie złożonym przewagę budują te organizacje, które potrafią połączyć klarowność celu z lokalną decyzyjnością, zaufanie z

Porażki w zatrudnianiu liderów rzadko są efektem „braku kompetencji” w rozumieniu czysto technicznym. Badania nad karierą menedżerską pokazują, że najczęściej zawodzą obszary relacyjne i adaptacyjne.

Decyzje menedżerów kształtują nie tylko wyniki firm, lecz także jakość życia pracowników, kulturę organizacyjną oraz zdolność organizacji do rozwoju. Paradoks polega na tym, że mimo tak ogromnej odpowiedzialności zarządzanie wciąż pozostaje jedną z najmniej sformalizowanych i najsłabiej ustandaryzowanych profesji.

Gdy prezes staje się problemem w firmie, organizacji. O przywództwie, które nie nadążyło za rozwojem swojej organizacji.